У 2015 годзе дабрадзей нашага музея Казакоў Валерый Мікалаевіч перадаў музею каштоўны экспанат – круцыфікс “Ля Салет”, які бытаваў у Магілёве ў канцы ХІХ – пачатку ХХ стагоддзя.

Круцыфікс вышынёй 22 см з меднага сплаву звяртае ўвагу незвычайным выглядам, такі тып нечаста сустракаецца на нашых абшарах. Магчыма гэты круцыфікс быў прывезены з Заходняй Еўропы.

19 верасня 1846 года ў Францыі каля горада Ля-Салет-Фалаво адбылося яўленне Багародзіцы двум маладым пастухам. На грудзях Маці Божай візіянеры Мялання і Максімен убачылі сімбаль пакуты Хрыста –  крыж, але ж так не падобны на іншыя вядомыя нам крыжы. На адным яго канцы знаходзіліся абцугі, на другім – малаток. Некаторыя бачылі ў іх прылады, выкарыстаныя ў час укрыжавання. Але сімвалы гэтыя маюць больш глыбокі сэнс. Бо малатком прыбіваюць, а з дапамогай абцугоў вызваляюць. Такім чынам, яны сімвалізуюць смерць і ўваскрасенне.

У Ла-Салет Багародзіца папярэдзіла аб бедствах і небяспецы, якія набліжаюцца і паказала хрысціянам, як іх пазбегнуць. Пасля пільнага вывучэння абставінаў з’яўлення і наступных падзей, а таксама паслання, Папа Пій ІХ ў 1851 годзе прызнаў аб’яўленне сапраўдным.

Галоўны захавальнік фондаў Наталля Прачакова

Пачатак дзевяностых гадоў ХХ стагоддзя адзначыўся карэннымі пераўтварэннямі ў жыцці грамадства. Аднак менавіта гэты нестабільны перыяд стаў часам адраджэння і стварэння новых музейных комплексаў. 2 ліпеня 1993 года выйшла Пастанова Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь “Аб мерах па адраджэнні гісторыка-культурнай спадчыны і развіццю г. Нясвіжа”. Згодна з Пастановай быў заснаваны Нацыянальны гісторыка-культурны запаведнік “Нясвіж”, які праз некаторы час атрымаў таксама статус музея.

За трыццаць гадоў з даты заснавання ўстанова выйшла на лідзіруючыя пазіцыі ў музейнай сістэме краіны, была адзначана прэстыжнымі міжнароднымі ўзнагародамі і статусамі. У ліпені 2005 года «Архітэктурны, жылы і культурны комплекс Радзівілаў у Нясвіжы» быў уключаны ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА, што дазволіла даведацца пра гэты ўнікальны аб’ект усёй сусветнай супольнасці і прыцягнуць дадатковую ўвагу да праблемы захавання культурнай спадчыны.

На выставе «Шэдэўры калекцыі і ўнікальныя артэфакты музея-запаведніка «Нясвіж» прадстаўлены звесткі пра найбольш каштоўныя і цікавыя прадметы з фондавых калекцый музея-запаведніка, у тым ліку прадстаўленыя ў экспазіцыях палацавага ансамбля і ратушы, а таксама аб’екты, якія з’яўляюцца часткай інтэр’ераў і экстэр’ераў знакамітага палацавага комплексу.

Сярод прадстаўленых прадметаў – найкаштоўнейшы фарфор, вырабы з мармуру і срэбра, загадкавыя механізмы, музычныя інструменты, шэдэўры дэкаратыўна-прыкладнога і зброевага мастацтва, якія выдатна спалучаюцца ў музейных залах з гравюрнымі работамі, прадметамі фалерыстыкі, мемарыяльнымі экспанатамі, шматлікімі гадзінамі, і старажытнай мэбляй работы вядомых майстроў.

Фотавыстава будзе размяшчацца ў вежы Магілёўскай Ратушы да 12 жніўня.

Арганізатарамі конкурсу з’яўляюцца ўпраўленне культуры Магілёўскага аблвыканкама, установа культуры “Магілёўскі абласны мастацкі музей імя П.У. Масленікава».

Конкурс бясплатны і праводзіцца ў 3 этапы. Умовы ўдзелу і парадак правядзення можна спампаваць па спасылцы.

У Чырвонай арміі – з ліпеня 1920 года. Першы свой баявы вопыт атрымаў яшчэ курсантам, удзельнічаючы ў баях супраць белагвардзейцаў. З красавіка 1924 года камандаваў кулямётным узводам 81-га стралковага палка 27-й Омскай стралковай дывізіі (Беларуская ваенная акруга). У 1928 годзе паспяхова скончыў Іванава-Узнясенскую пяхотную школу імя М. В. Фрунзэ ў горадзе Арол. А ў 1936 годзе з адзнакай скончыў Ваенную акадэмію РСЧА імя М. В. Фрунзэ.

Пачатак Вялікай Айчыннай вайны палкоўнік Грышын сустрэў у летніх Гарахавецкіх лагерах пад Горкім. Ужо ў чэрвені 1941 года з дывізіяй з’ехаў на фронт. Дывізія пад камандаваннем І.Ц. Грышына гераічна змагалася, абараняючыся ад вераломна надыходзячых сіл праціўніка.

У чэрвені 1943 года генерал-маёр Грышын прызначаецца камандуючым войскамі 49-й арміі, з якой ён прайшоў увесь далейшы баявы шлях да пераможнага траўня 1945 года.

Войскі 49-й арміі, дзейнічаючы з красавіка 1944 года ў складзе 2-га Беларускага фронту, вызначыліся ў Беларускай стратэгічнай наступальнай аперацыі “Баграціён”. Пасля вызвалення роднай вёскі Унукавічы, Іван Ціхановіч даведаўся, што гітлераўцы расстралялі бацьку, маці і ўсіх бліжэйшых сваякоў.

На першым этапе наступлення, у ходзе Магілёўскай франтавой аперацыі, якая дзейнічала на галоўным напрамку армія пад яго камандаваннем, прарваўшы моцна ўмацаваную абарончую паласу праціўніка, фарсіравала рэкі Проню, Днепр, Друць, Бярэзіну, вызваліла горад Магілёў, сотні вёсак і вёсак і разграміла супрацьстаялыя ёй часткі. Да канца чэрвеня арміяй знішчана да 20 000 салдат і афіцэраў праціўніка, узялі ў палон да 4 000 салдат, у тым ліку 2 генералы, знішчана і захоплена 120 танкаў, 230 артылерыйскіх гармат і вялікая колькасць іншага ўзбраення.

Указам Прэзідыума Вярхоўнай Рады СССР ад 10 красавіка 1945 гады за ўмелую арганізацыю і правядзенне паспяховых баявых аперацый па разгроме варожых груповак і праяўленыя мужнасць і гераізм генерал-лейтэнанту Грышыну Івану Ціхановічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля “Залатая Зорка”. Ва Указе Грышын названы генерал-лейтэнантам (быў ім на момант падпісання прадстаўлення да звання Героя), хаця яшчэ 10 сакавіка 1945 года яму прысвоена воінскае званне генерал-палкоўніка.

Пасля Парада Перамогі на прыёме ў Крамлі 25 чэрвеня 1945 года Вярхоўны Галоўнакамандуючы І. В. Сталін назваў імёны выдатных герояў-палкаводцаў Вялікай Айчыннай вайны. У гэтым кароткім спісе разам з Г.К. Жукавым, К.К. Ракасоўскім, І.С. Коневым, А.П. Белабародавым, П.І. Батавым, І.Х. Баграмянам, А.В. Гарбатавым і іншымі военачальнікамі было імя камандуючага 49-й арміяй, Героя Савецкага Саюза, генерал-палкоўніка І.Ц. Грышына.

У горадзе Магілёве ў гонар героя названа вуліца. На жылым доме №3 па вуліцы Грышына ўстаноўлена мемарыяльная дошка ў гонар Героя Савецкага Саюза генерал-палкоўніка І.Ц. Грышына.